How is it that music that is so precise and obviously well organised can at the same time move with unforced, almost improvisational fluidity? And how can it be that atonal music sounds so natural and accessible? It's because De Raaff's music is nature itself; geometrically and architecturally stylised music it may be, but no different to the way a tree puts out its branches or how a leaf forms its veins. No different to the cosmologic nature of constellations, wave patterns on water, the pictorial architecture of a murmuration of starlings or a shoal of fish. In De Raaff's work calculation and spontaneity merge into a single, monumental but never massive whole.

Imagery is also initially transformed into sound in the three works on this CD. Circulus, De Raaff's second piano concerto, deals with the circularity of time. In his Orphic Descent, an Orpheus-like figure descends, never to climb back, because it is Euridice – or whoever she is –who does this; high, low, to, fro, light, depth, pattern and chaos, movement. And the Second Violin Concerto (2019) focuses on a dazzling, moving light, a play of light and water.

'Orphic Descent' is de vierde orkestrale cd die componist Robin de Raaff bij Challenge Classics uitbrengt. Er staan drie van zijn breed gewaardeerde werken op uit de afgelopen twee decennia. De Raaff behoort tot de hedendaagse toonaangevende componisten in Nederland. Met zijn verrassend creatieve en inventieve werk staat hij ook internationaal in de belangstelling. Zijn muziek is complex en tot in details uitgewerkt, maar ligt goed in het gehoor. Het Radio Philharmonisch Orkest weet er wel raad mee en zorgt op deze opname voor een sterke uitvoering.

Hoe kan het dat muziek die zo precies en overduidelijk goed georganiseerd is, tegelijkertijd ongedwongen, van bijna improviserende vloeibaarheid is? En hoe kan het dat atonale muziek zo natuurlijk en toegankelijk klinkt? Dat komt omdat de muziek van Robin de Raaff is, als de natuur zelf. Zijn muziek mag dan geometrisch en architectonisch gestileerd zijn, maar is niet anders dan de wijze waarop een boom zijn takken spreidt of hoe een blad zijn nerven vormt. Niet anders dan de kosmologische aard van sterrenbeelden, het patroon van golven op het water, de schilderachtige architectuur van een zwerm spreeuwen of een school vissen. In het werk van De Raaff versmelten berekening en spontaniteit tot één monumentaal maar nooit massief geheel.

Ook in de drie werken op deze cd worden beelden omgezet in klanken.
Circulus’, het tweede pianoconcert van Robin de Raaff, gaat over de circulariteit van de tijd. De bijzondere locatie van Westergas, de voormalige gasfabriek in Amsterdam West, was inspiratiebron én plaats van uitvoering voor het werk dat op 10 juni 2022 tijdens het Holland Festival door het Radio Filharmonisch Orkest en Ralph van Raat onder leiding van Matthias Pintscher werd uitgevoerd. Robin de Raaff schreef ‘Circulus’ speciaal voor meesterpianist Ralph van Raat. De ruimte waarin ‘Circulus’ ontstond en de opstelling van orkest, pianist en publiek, deden denken aan een uurwerk, een metafoor voor de tijd. Dat is ook precies waarnaar De Raaff met ‘Circulus’ wil verwijzen: de vergankelijkheid van het leven en onze plaats in het universum.

In ‘Orphic descent’ daalt een Orpheus-achtige figuur af, om nooit meer op te stijgen, want het is Euridice – of wie ze ook is – die dit doet; hoog en laag, heen en weer, licht en zwaar, orde en chaos, beweging.

Robins Tweede Vioolconcert ‘North Atlantic Light’ (2019) concentreert zich op een oogverblindend, bewegend licht, een spel van licht en water. Het is geïnspireerd op het gelijknamige werk uit 1977 van schilder Willem de Kooning. Het concert werd op 18 mei 2019 in Het Concertgebouw ten doop gehouden door het Nederlands Philharmonisch Orkest en violiste Tosca Opdam onder leiding van Marc Albrecht.

Wie kommt es, dass Musik, die so präzise und offensichtlich gut organisiert ist, sich gleichzeitig mit ungezwungener, fast improvisatorischer Flüssigkeit bewegen kann? Und wie kann es sein, dass atonale Musik so natürlich und zugänglich klingt? Das liegt daran, dass De Raaffs Musik die Natur selbst ist; sie mag geometrisch und architektonisch stilisierte Musik sein, aber sie unterscheidet sich nicht von der Art und Weise, wie ein Baum seine Äste ausbreitet oder wie ein Blatt seine Adern bildet. Nicht anders als die kosmologische Natur von Sternbildern, Wellenmustern auf dem Wasser, die bildhafte Architektur eines Starenschwarms oder eines Fischschwarms. In De Raaffs Werk verschmelzen Kalkül und Spontaneität zu einem einzigen, monumentalen, aber nie massiven Ganzen.
Auch in den drei Werken auf dieser CD werden Bilder zunächst in Klänge verwandelt. Circulus, das zweite Klavierkonzert von De Raaff, handelt von der Kreisförmigkeit der Zeit. In seinem Orphic Descent steigt eine Orpheus-ähnliche Figur hinab, um nie wieder aufzusteigen, denn es ist Euridice - oder wer auch immer sie ist -, die dies tut; hoch, tief, hin, her, Licht, Tiefe, Muster und Chaos, Bewegung. Und das zweite Violinkonzert (2019) konzentriert sich auf ein schillerndes, sich bewegendes Licht, ein Spiel aus Licht und Wasser.